Wyznanie

(Weronika, 2 lata)

Ja zajęta prasowaniem, Wercia siedzi obok z rozmarzoną miną, wpatrzona we mnie. Nagle się odzywa:
- Mamo, jak ja Ci dziękuję – rzekła powoli.
- Za co? – odpowiadam zdziwiona.
- Za miłość.

ShareShare on FacebookPin on PinterestShare on Google+